Eerste nieuwsbrief d.d. 25 december 2009

Hej,

na onze zwerftocht van drie weken door Nieuw-Zeeland zijn we met onze twee compleet ontregelde en verwilderde kinderenop eindelijk op onze (voorlopige) eindbestemming beland. Jacob is vannacht wel vier keer al brullend wakker geschoten en Ilias is vandaag de dag gestart met een woedeaanval van jewelste. De voortdurende verandering van locatie heeft hen duidelijk geen deugd gedaan. Het gaat ons heel wat moeite kosten om ze terug wat discipline bij te brengen. Daarnet hebben we de dvd van Samson en Gert opgezet, waardoor Ilias zich meteen een stuk beter voelde. Hier in Greymouth, op de Westkust van het zuidereiland, hopen we nu bij Scotts mama wat op onze positieven te komen, voor we terug noordwaarts trekken.

Gelukkig beseffen de ventjes niet dat we binnen een maand of zo nog eens gaan moeten verhuizen. Tenminste, als wij er eindelijk gaan uit geraken waar we willen gaan wonen. We hebben ondertussen zes gebieden bezocht en er telkens grondige research verricht omtrent huisvesting, werk, creches, weeromstandigheden, cafe- en restaurantscene etc. Uiteindelijk blijven er twee regio's over: Auckland en de streek van Tauranga, de Bay of Plenty. Auckland, omdat ik meer kans heb om er een baan aan de universiteit te vinden en omdat Scott er ook wat meer zou moeten kunnen verdienen. Het is er wel stukken duurder om te wonen. In de Bay of Plenty, op 2,5 uur rijden van Auckland werden we zeer goed ontvangen door Greet, Mike, Casper en Sterre, ons allen bekend van 'We are from Belgium', die ons de highlights van de streek lieten zien. Het zag er allemaal geweldig uit. De kansen dat ik daar ooit werk vind lijken me echter nihil.

De andere plekken die we hebben bezocht waren Waiheke, dat paradijselijke eiland voor de kust van Auckland dat we helaas hebben moeten afschrijven omdat we niet zeker weten of we het wel zouden aankunnen om afhankelijk te zijn van een ferry om in het centrum van de stad te geraken. Nelson, op het topje van het zuidereiland, waar ik had gehoopt te gaan wonen, lijkt ons nu ook veel te geisoleerd van de rest van het land. Hetzelfde geldt voor Napier, een stad op de oostkust van het noordereiland, die bovendien ook al eens door een aardbeving volledig tegen de vlakte is gegaan. In Wellington, de hoofdstad, staat er vaak een sterke, gure wind, die het voor ons heel ongenaam maakt om in deze stad te vertoeven, hoewel het op alle andere vlakken het beste scoort. Jammer! In Kapiti Coast, waar we bij Pieter en Branka een paar dagen konden schuilen voor de regen, is het altijd wel beter weer en 4-5 graden warmer dan in de hoofdstad, maar het is een klein uur rijden en dat vinden we net iets te ver. Ik denk dat we nu gewoon gaan wonen waar Scott het snelst werk vindt. We zien wel of dat Auckland of Tauranga wordt.

Ondertussen heeft Scotts mama de helft van de living volgestapeld met cadeaus. Het ziet ernaaruit dat we een container gaan moeten inleggen om alles naar het Noordereiland verhuisd te krijgen. Ilias en Jacob zullen het in ieder geval de max vinden. Morgenmiddag komt de hele familie hier kerst vieren met een traditionele barbecue en partijtje cricket. Hopelijk speelt het onvoorspelbare Westkustweer geen spelbreker. Voor mij blijft het toch maar raar om overal Merry Christmas te horen terwijl we tegelijkertijd ons de hele tijd met zonnemelk (min. factor 30) moeten insmeren.

In de bijlage vinden jullie een selectie van de hoogtepunten van de laatste drie weken. We hebben het genoegen in het gezelschap te vertoeven van Petra, een jonge en veelbelovende fotografe uit Merkem, die ons als studieobject gebruikt. De jongens zorgen in ieder geval voor genoeg beeldmateriaal.

Bij deze beloof ik ook plechtig om jullie vanaf nu wat regelmatiger op de hoogte te houden van onze avonturen aan deze kant van de wereld.

Fijne kerstdagen en een schitterend 2010!



Greet & The Boyz